Persoonlijke ontwikkeling en psychotherapie wordt vaak gekoppeld aan langdurige processen. Ze richten zich doorgaans op het verkennen en verwerken van verdrongen indrukken uit het verleden. Want het idee hierachter is dat we pas vrij kunnen zijn als we die ballast hebben losgelaten. Maar onze geest is voortdurend in beweging. Terwijl we proberen oude wonden te genezen, blijven we nieuwe indrukken opdoen én verdringen. Dit proces eindigt nooit, omdat het een wezenlijk onderdeel is van ons mens-zijn. Als we wachten tot alle lagen van ons verleden zijn afgepeld, zullen we merken dat er steeds weer nieuwe lagen ontstaan. Het is als een poging om de horizon te bereiken: hoe verder je loopt, hoe verder de horizon zich lijkt te verplaatsen. Maar als we geloven dat bevrijding pas mogelijk is na het doorlopen van dit eindeloze proces, zullen we die vrijheid nooit ervaren. Want dan wordt het streven zelf een gevangenschap. Want het idee dat we onszelf moeten bevrijden, betekent dat we gevangen zijn. .Bevrijding is geen proces dat tijd kost; het is een inzicht dat op dit moment kan ontstaan. Het vraagt om een radicale verschuiving in perspectief: een erkenning dat je al vrij bént. Laat het verleden waar het hoort, achter je. Stop met zoeken naar een toekomst waarin je vrij zult zijn. Open je ogen en zie dat vrijheid altijd al aanwezig is, Vrijheid is geen bestemming. Het is je geboorterecht. En het enige wat je hoeft te doen, is te erkennen dat het er nu meteen is, op dit moment.
